NASA streeft naar een ambitieus doel: maandelijks bemande en onbemande missies naar de Maan sturen. Maar voordat dit werkelijkheid wordt, moeten er flinke stappen gezet worden in landingstechnologie, logistiek en operationele voorbereiding.
De reden is simpel. Om een permanente Maanbasis op te bouwen en in stand te houden, heb je frequente bezoeken nodig. Niet eenmaal per jaar, maar regelmatig. NASA's huidige schema is daar nog lang niet op ingesteld. De agentschap werkt aan verbeterde landingsvoertuigen en herverhaal-procedures, maar de huidige systemen zijn voor incidenteel gebruik ontworpen, niet voor reguliere traffiek.
Het centrale probleem: betrouwbaarheid. Elke maanlandingspoging brengt risico's met zich mee. Zware landersvoertuigen moeten nauwkeurig sturingssystemen hebben, precies genoeg brandstof kunnen meenemen, en beschermd zijn tegen meteorieteninslagen en extreme temperatuurwisselingen. Bovendien moet het hele proces reproduceerbaar en kosteneffectief worden. NASA experimenteert met commerciële partners om deel van deze last te delen — bedrijven als SpaceX en andere contractors kunnen goedkoper innoveren dan overheidswerk.
Een tweede bottleneck: grondinfrastructuur. Elke maanlandingspoging vergt maanden voorbereiding, controlechecks en training. Het personeel en de faciliteiten moeten tegen een veel hoger operationeel tempo kunnen werken. Parallel daaraan moet NASA trainingsprogramma's opschalen en reserveonderdelen en voorraden aanleggen.
Daarnaast is er de vraag van doel. Een maanbasis dient wetenschappelijk onderzoek, maar ook langetermijnexploratiedoelen. Dus elke missie moet niet alleen landen, maar ook waarde afleveren — onderzoeksdata, testresultaten, logistieke voorbereiding voor toekomstige bemande missies.
NASA maakt voortgang, maar realiteit is dat maandelijkse maanlandingen eerder een doel voor 2030+ zijn dan voor morgen. De agentschap investeert zwaar in Artemis-programma en commerciële samenwerkingen, maar haast hoeft niet ten koste van veiligheid.
