De Iraanse regering en staatsmedia voeren de druk op de Verenigde Staten op met een intensieve campagne gericht op zowel binnenlands als internationaal publiek. Terwijl diplomatie over het nucleaire dossier stagneert, klinken in Teheran steeds hardere signalen over Irans militaire gereedheid en bereidheid om economische consequenties te accepteren.
De waarschuwingen uit Teheran komen op een moment waarop de onderhandelingen tussen Iran en de VS in een kritieke fase verkeren. Iraanse leidinggevenden gebruiken zowel klassieke mediakanalen als directe boodschappen om duidelijk te maken dat het land niet zal toegeven aan wat Teheran beschouwt als onredelijke Amerikaanse eisen. De retoriek is vooral gericht op het stabiliseren van de interne steun voor de regering, tegelijk met het signaleren naar buitenaf dat capitulatie geen optie is.
Economisch gezien bereiden Iraanse autoriteiten hun bevolking voor op verdere sancties en economische isolatie. Dit is een klassieke tactiek uit het Iraanse playbook: als onderhandelingen niet naar wens verlopen, richt men zich op zelfvoorziening en acceptatie van economische pijn. Het biedt de regering ook politieke dekking — wie verzet zich tegen nationale eenheid in crisistijd?
Voor Europa, en specifiek Nederland, is deze ontwikkeling van belang. Een verdere escalatie tussen Iran en de VS kan leiden tot verstoring van scheepsverkeer in het Perzische Golf en Straat van Hormuz — vitale handelsroutes voor Nederlandse energie- en industriebedrijven. Bovendien kan verdere Iraanse nucleaire ontwikkeling druk opleveren op de EU en haar sanctiebeleid.
De vraag is of deze Iraanse taal slechts onderhandelingstactiek is of werkelijke voorbereiding op conflict. Waarschijnlijk allebei — maar de combinatie van politieke retoriek en economische voorbereiding maakt de komende weken cruciaal.
